چند کلام از حرف دل ...

كاش درختي بودم،      تنها هراسش      تبر تيز هيزم شكن      عشقش،      عشقبازي پرندگان...

يا پرنده اي ،      وحشتش سنگ تير كمان كودكان بازيگوش      عشقش ‌و

جستن دانه اي ميان برف سپيد و آواز مستانه اي در فصل جفت گيري!...

پرنده اي كه در بندش مي كردند تا برايشان بخواند

نه آنكه به زنجيرش بكشند تا دم بر نيارد...

كاش،      ماهي قرمزي بودم،      در تُنگِ تَنگِ سفره عيد،

شاهد لبخند و شادي و بوسه و عيدي!...

يا تكه ناني،      بر سفره كارگري خسته،

ميهمان شادي كودكان گرسنه اش....

يا حتي كاش      زهري بودم ، مرگبار...      نوشداروي انسان بريده اي از هرچه اميد،

كه در هوس نوشيدنم

از هرچه هراس است ، مي بريد!...       يا تكه اي كاغذ،

كه عاشقي بر آن عاشقانه مي نوشت

و تا ابد ميان يادگاريهاي تلخش نگاه مي داشت...

كاش هرچيزي بودم جز اين آدم خسته و بريده و تنها!...

با دستهايي خالي،       قلمي ساكت

و قلبي مانند رودخانه در فصل خشكسالي!...

.....

.....

دستهايم خاليست...

جز مدادي كه گاهي زير نكات مهم دردهاي مردم خط مي كشد

و زخمهايشان را نكته بر مي دارد،     هيچ ندارم!     لبهايم       خشكيده و خسته

جز بر انتهاي بي جان سيگاري

كه در آتش خستگيهاي من مي سوزد

بوسه نمي زند...

دستهايت كجاست؟!.....

من كه مي افتم،

چه كسي مرا به ايستادن اميدوار خواهد كرد؟!...

لبهايت در پس كدام ممنوعه مدفون است؟

نفسم كه مي گيرد،

به شوق كدام بوسه خيال انگيز

دوباره نفس تازه كنم؟!

.....

.....

كاش درختي بودم،

                يا پرنده اي،
                      
                             يا ماهي قرمزي.....

وان چنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تاکه ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

تو كيستی، كه من اينگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خيالت نمی برد خوابم

تو چيستی، كه من از موج هر تبسم تو

بسان قايق، سرگشته، روی گردابم

هر روز و هر شب می گذرد با یک امید تازه

امیدی روشن در دهلیز شبی به ظاهر بی انتها   اما 

همیشه به یادت باشد که قلبی هست که فقط به یاد تو می تپد و بس