چند کلام از حرف دل ...

وچه بی رحمانه در زیر پاهایت می ماندم

که چه ارام ارام اشک از چشمانم میبارید

و چه بی صبرانه دنبال گردش زمانه میدویدم

من که باید برم ارزوهایم را به خاک

اما ندارم از مرگ حتی ابایی

و مرا در این ظلمت شب

سایه به سایه در پی هستی عشق بی تاب بودم

اما چرا در هر لحظه و هر جا از ان دور بودم

و در این گوشه ی زندان دلم

بی سبب نیست که می نالیدم

و در این غربت سفر های دور و دراز

نمیدانم که می ایی یا که در راهی

من به دوری و حقارت عادت دارم

سجده کردن پیش او را دوست دارم

اری به صدای پای اب نباید لحظه ای اکتفا کرد

دیگر نباید به یار و یاوری جز خدایم هرگز وفا کرد

و من نمی دانستم که نباید به این سراب بی امید اعتماد کرد

اری باید به سوی معبود خویش شتاب کرد